فیستول مقعدی : علت،علائم،تشخیص و درمان

فیستول مقعدی ، کانال کوچکی است که غده عفونی داخل مقعد را به دهانه ای روی پوست اطراف مقعد متصل می کند. علائم شامل درد و تورم در اطراف مقعد است.
مقعد دهانه خارجی است که مدفوع از طریق آن از بدن خارج می شود. درست در داخل مقعد تعدادی غدد کوچک وجود دارند که مخاط را می سازند. گاهی اوقات، این غدد مسدود می شوند و ممکن است عفونی شوند و منجر به آبسه شوند. حدود نیمی از این آبسه ها ممکن است به فیستول تبدیل شوند.

علت فیستول مقعدی چیست؟

علت اصلی فیستول مقعدی ، گرفتگی غدد مقعد و آبسه مقعد است. سایر شرایط بسیار کمتر رایج که می توانند باعث ایجاد فیستول مقعدی شوند ، عبارتند از:
– بیماری کرون (یک بیماری التهابی روده)
پرتو درمانی (درمان سرطان)
– ضربه
– بیماری های منتقله از راه جنسی
– بیماری سل
– دیورتیکولیت (بیماری که در آن کیسه های کوچک در روده بزرگ ایجاد شده و ملتهب می شود)
سرطان

فیستول مقعدی
فیستول مقعدی

علائم و نشانه های فیستول مقعدی عبارتند از:

– آبسه های مقعدی مکرر
– درد و تورم در اطراف مقعد
– تخلیه خونی یا بدبو (چرک) از سوراخ اطراف مقعد. درد ممکن است پس از تخلیه فیستول کاهش یابد.
– تحریک پوست اطراف مقعد در اثر تخلیه
– درد همراه با اجابت مزاج
– خون ریزی
– تب، لرز و احساس خستگی

در صورت مشاهده هر یک از این علائم باید به پزشک مراجعه کنید.

فیستول مقعدی چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشک معمولاً می تواند فیستول مقعدی را با بررسی ناحیه اطراف مقعد تشخیص دهد. او به دنبال سوراخی (مجرای فیستول) روی پوست خواهد بود. سپس پزشک سعی می کند تعیین کند که مجرا چقدر عمق دارد و جهت حرکت آن را تعیین می کند. در بسیاری از موارد، زهکشی از دهانه خارجی وجود خواهد داشت.
برخی از فیستول ها ممکن است روی سطح پوست قابل مشاهده نباشند. در این مورد، پزشک ممکن است نیاز به انجام آزمایشات اضافی داشته باشد:
آنوسکوپی ، روشی است که در آن از ابزار خاصی برای دیدن داخل مقعد و راست روده استفاده می شود.
پزشک همچنین ممکن است سونوگرافی یا ام آر آی از ناحیه مقعد را برای مشاهده بهتر مجرای فیستول تجویز کند.
گاهی اوقات جراح برای تشخیص فیستول باید بیمار را در اتاق عمل و تحت بیهوشی معاینه کند .
اگر فیستول پیدا شود، پزشک ممکن است بخواهد آزمایش‌های بیشتری را انجام دهد تا ببیند آیا این بیماری با بیماری کرون، یک بیماری التهابی روده مرتبط است یا خیر.
حدود 25 درصد از افراد مبتلا به بیماری کرون دچار فیستول می شوند. از جمله این مطالعات می توان به آزمایش خون، تصویربرداری توسط اشعه ایکس و کولونوسکوپی اشاره کرد.
کولونوسکوپی، روشی است که در آن یک ابزار انعطاف پذیر و روشن از طریق مقعد وارد روده بزرگ می شود. این روش تحت آرام بخشی آگاهانه یا نوعی بیهوشی سبک انجام می شود.

درمان

جراحی تقریباً همیشه برای درمان فیستول مقعدی ضروری است. این جراحی توسط جراح کولون و رکتوم انجام می شود. هدف از جراحی، ایجاد تعادل بین خلاص شدن از شر فیستول و در عین حال محافظت از عضلات اسفنکتر مقعد است که در صورت آسیب می تواند باعث بی اختیاری شود.
فیستول هایی که در آن عضله اسفنکتر درگیر نیست یا کمی درگیر است، با فیستولوتومی درمان می شوند. در این روش، پوست و ماهیچه روی کانال باز می شود تا از یک کانال به یک شیار باز تبدیل شود. این به مجرای فیستول اجازه می دهد تا از پایین به بالا بهبود یابد.
در مورد فیستول پیچیده تر، جراح ممکن است مجبور شود درن مخصوصی به نام ستون قرار دهد که حداقل به مدت 6 هفته در محل باقی می ماند. پس از قرار دادن ستون، عمل دوم تقریباً همیشه انجام می شود که شامل:

فیستولوتومی

یک روش فلپ پیشرفته (فیستول با یک فلپ یا تکه ای از بافت که از رکتوم گرفته شده است، مانند یک درب تله پوشانده می شود) یا روش لیفت (پوست بالای فیستول باز می شود، عضلات اسفنکتر پخش می شوند و فیستول بسته می شود).
یک درمان جدید برای فیستول های بیماری کرون ، تزریق سلول های بنیادی به فیستول است. جراح کولورکتال در مورد تمام گزینه ها با بیمار قبل از جراحی صحبت خواهد کرد.
جراحی فیستول معمولا به صورت سرپایی انجام می شود، به این معنی که بیمار می تواند در همان روز به خانه برود. بیمارانی که تونل های فیستول بسیار بزرگ یا عمیق دارند ممکن است مجبور شوند مدت کوتاهی پس از جراحی در بیمارستان بمانند. برخی از فیستول ها ممکن است به چندین عمل جراحی برای از بین بردن فیستول نیاز داشته باشند.

آیا درمان بعدی برای فیستول مقعدی لازم است؟

اکثر فیستول ها به خوبی به جراحی پاسخ می دهند. پس از جراحی، جراح ممکن است توصیه کند که ناحیه آسیب دیده را در یک حمام گرم که به عنوان حمام سیتز شناخته می شود خیس کنید و به مدت یک هفته از نرم کننده ها یا ملین های مدفوع استفاده کنید.
از آنجایی که ممکن است پس از جراحی نیز کمی درد یا ناراحتی در ناحیه داشته باشید، پزشک معمولاً برای کاهش ناراحتی، بی حس کننده موضعی مانند لیدوکائین را تزریق می کند و ممکن است قرص های ضد درد را تجویز کند. اگر مواد افیونی تجویز شود، معمولاً برای مدت بسیار کوتاهی استفاده می شود.
اگر آبسه و فیستول به درستی درمان شوند و بهبود پیدا کنند، احتمالا عود نمی کنند.
منبع

توجه فرمایید

مطالب موجود در سایت ، صرفا جهت افزایش اطلاعات عمومی هست .
هرگونه سئوال درباره بیماری ، تشخیص بیماری و تجویز دارو در حیطه وظایف پزشک است و لازم است جهت معاینه ، تشخیص و درمان به پزشک مراجعه کرده و از خود درمانی بپرهیزید .